شماره مطلب : 21971
زمان انتشار : 97/2/5 - 11:15 2018/4/25
آوینی فیلم:  ۵ اردیبهشت سالروز درگذشت ناگهانی «امیر ادبیات انقلاب» مرحوم امیرحسین فردی است. شخصیتی که در ذهن و زبان افراد مختلف دارای خاطره است و این محصول تلاش‌های او در عرصه‌های گوناگون است. انتشار مجله «کیهان بچه‌ها» تا برگزاری جایزه داستان انقلاب و ...
به بهانه سالروز درگذشت امیرحسین فردی؛

چگونه می توان در مسیر «امیر ادبیات انقلاب» قرار گرفت؟

آوینی فیلم: ۵ اردیبهشت سالروز درگذشت ناگهانی «امیر ادبیات انقلاب» مرحوم امیرحسین فردی است. شخصیتی که در ذهن و زبان افراد مختلف دارای خاطره است و این محصول تلاش‌های او در عرصه‌های گوناگون است. انتشار مجله «کیهان بچه‌ها» تا برگزاری جایزه داستان انقلاب و ...

آوینی فیلم:  ۵ اردیبهشت سالروز درگذشت ناگهانی «امیر ادبیات انقلاب» مرحوم امیرحسین فردی است. شخصیتی که در ذهن و زبان افراد مختلف دارای خاطره است و این محصول تلاش‌های او در عرصه‌های گوناگون است. انتشار مجله «کیهان بچه‌ها» تا برگزاری جایزه داستان انقلاب و ...

این‌ها سخنان تکراری است که می‌توان هر سال در رابطه با مرحوم امیرحسین فردی گفت و شنید و یاد این چهره فقید ادبیات انقلاب را گرامی داشت. اما تکرار این حرف‌ها دردی از ادبیات انقلاب دوا نمی‌کند.

مرحوم امیرحسین فردی با کتاب «کوچک جنگلی» و «سیاه چمن» در خاطره‌ها زنده است و نیازی نیست با یادآوری خاطراتش او را در اذهان زنده کرد. زیرا او اثری از خود به‌جای گذاشته و تا زمانی که آثارش خوانده می‌شود زنده است و در ذهن و زبان جریان دارد.

به بهانه سالروز او گشتی در فضای مجازی می‌زدم که به طور اتفاقی وارد شبکه اجتماعی «اینستاگرام» شدم. همین سبب شد که با #امیرحسین_فردی جستجویی کنم که در کمال تعجب دیدم تنها ۳۳ پست با این عنوان از او در آنجا منتشر شده است که بخش زیادی از آن برای کسانی است که کتابی از او را خوانده و عکسی از آن را بازنشر داده‌اند یعنی باز هم آثار او است که نام وی را زنده نگه می‌دارد و تعداد اندکی هم عکس یادگاری با نقل خاطره‌ای، در حالی که وقتی با نویسندگان از هر سن و طیفی سخن می‌گوییم یادی از امیرحسین فردی در ذهن دارد و از او به نیکویی یاد می‌کند.

این تعداد پست در اینستاگرام ملاکی نیست اما وقتی با برخی چهره‌ها روبه‌رو می‌شویم که نه تنها خدمتی به فرهنگ و هنر نکرده‌اند بلکه اگر بدبینانه به آنها بنگریم گاهی برای فرهنگ و حتی جامعه مضر نیز بوده‌اند اما بیشتر مورد اقبال بوده‌اند در حالی که نسلی با «کیهان بچه‌ها» به سردبیری مرحوم فردی خاطره دارند اما آنطور در ذهن و زبان مردم جایگاهی ندارد، اینطور باید برداشت کرد که نویسنده متواضع روزهای نه چندان دور، امروز حتی در میان رفقایش نیز مظلوم است. مظلومیتی که به خاطر نپرداختن رفقای «امیر ادبیات انقلاب» به او است. سخن این نیست که شبکه‌های اجتماعی اصالت دارند یا خیر، ولی شبکه‌های اجتماعی محل حضور و تجمع بخشی از جامعه هستند و زمانی که آنجا از شخصیتی نام برده نشود یعنی در ذهن و زبان توده جامعه جایگاهی ندارد، باز هم باید تاکید کرد که در صدد اصالت دادن به رفتارهای شبکه‌ اجتماعی نیستیم ولی وقتی یک هنرپیشه بی‌سواد یا بی‌هنر در شبکه اجتماعی بر اذهان رهبری دارد و لایک جمع می‌کند، این سوال مطرح می‌شود که مرحوم فردی چقدر لایک دارد؟

امروز در حالی جای خالی مرحوم فردی در فضای ادبیات انقلاب ۵ ساله می‌شود که جز آثار منتشر شده وی هیچ راه دیگری برای بازخوانی نگاه او به داستان یا خدمات وی وجود ندارد. حتی یک نفر در این مدت وارد ثبت و ضبط تاریخ شفاهی مرحوم فردی نشده و امروز اگر کسی که مرحوم فردی را درک نکرده، بخواهد او را بشناسد به هیچ منبعی دسترسی ندارد و باید دست روی زانوان خود بگذارد و یا علی بگوید.

و این داستان تکراری مفاخر و بزرگان و خدمت‌گذاران به فرهنگ و ادب این کشور است که در حد بزرگداشت و یادکرد به آنها پرداخته می‌شود و کسی در صدد زدودن غبار از اندیشه‌ها و باورهای آنها نیست.

کلید واژه ها

اضافه کردن دیدگاه جدید