شماره مطلب : 13594
زمان انتشار : 94/6/1 - 16:11 2015/8/23
آوینی فیلم - دیالوگ های حافظ گونه و سعدی گونه مرحوم حاتمی بسیار دلنشین و ماندنی است و دیگر کمتر از این نوع دیالوگ ها می بینیم. بعضی ها مانند فال حافظ هر بار که دلتنگی می کنند سری به این فیلم می زنند و شاید برای پنجاهمین بار آن را می بینند.
گفت و گوی آوینی فیلم با امین تارخ، استاد پیشکسوت بازیگری

دیگر کمتر آثار شاخص و ماندگار تولید می شود

آوینی فیلم - دیالوگ های حافظ گونه و سعدی گونه مرحوم حاتمی بسیار دلنشین و ماندنی است و دیگر کمتر از این نوع دیالوگ ها می بینیم. بعضی ها مانند فال حافظ هر بار که دلتنگی می کنند سری به این فیلم می زنند و شاید برای پنجاهمین بار آن را می بینند.

آوینی فیلم - امین تارخ، نامی بزرگ در تاریخ بازیگری سینمای ایران می باشد و این مساله از دو جنبه قابل ردیابی است. از سویی می توان ردپای بزرگ ترین بازی های سینمایی و تلویزیونی را در آثار این نقش آفرین برجسته قدیمی جست و از طرفی بیشترین تعداد تربیت بازیگر را در طی سال های طولانی داشته و بسیاری از بازیگران مطرح امروز از شاگردان دیروز او بودند. بازیگر "پاییزان" و "سارا" و "بوعلی سینا" و "جراحت" حرف های بسیاری از اندوخته سال ها حضور در خط اول سینمای ایران دارد که به بهانه سریال تازه به اتمام رسیده "گاهی به پشت سر نگاه کن" با او در پیش می گیریم.

آقای تارخ به تازگی سریال "گاهی به پشت سر نگاه کن" را در تلویزیون بازی کرده اید. بازخوردهای این سریال چگونه بوده است؟
این سریال سومین کار من برای ماه مبارک رمضان در تلویزیون بود و پیش از این استقبال خوبی از آثاری که بازی کرده بودم، شده بود. برای این سریال متاسفانه زمان مناسبی را در نظر نگرفته بودند و پخش آن در ساعتی از شب انتخاب شد که برای خیلی از افراد روزه دار مناسب نبود. با این وجود باز هم استقبال خوبی از سریال شد و بازتاب خوبی داشت.

مهم ترین شاخصه های کاراکتر جلال که شما نقش آن را ایفا می کردید چه بوده است؟
سریال "گاهی به پشت سر نگاه کن" با هدف حمایت از تولید داخلی ساخته شد و ملودرامی خانوادگی و آموزنده بود که مسائل مهم و اخلاقی مانند امانتداری و رعایت حلال و حرام را مطرح می کرد و جلال تابش هم مردی بود که به بسیاری از اصول دینی و اخلاقی معتقد و پایبند بود. با این وجود این کاراکتر طوری طراحی شده بود که برای مخاطب گمانه زنی هایی ایجاد می کرد و مردم دوست داشتند از حقیقت این شخصیت آگاه شوند و این که گناه کرده یا نه؟ البته من تا به حال نقش های منفی بازی نکرده ام و معمولا نقش های خاکستری داشته ام.

تا حدی نقش پزشکی را که در فیلم "پابرهنه در بهشت" بازی کرده بودید، می تواند منفی محسوب شود!
بله، تا حدی همینطور است. اما آن کاراکتر هم بطور ناخواسته آن کار را انجام می داد. در واقع درگیر یک ایدئولوژی نامطلوبی شده و وارد گناهی می شود. به هر حال آدم ها رفتار متفاوتی دارند اما ذات آن ها سیاه نیست و براساس شرایط مختلف راه شان تغییر می کند. به هر حال انسان دارای عقل است و گاه در شرایط بدی قرار می گیرد و دچار گناه می شود.

علت این که تا به حال نقش های منفی نداشته اید، چه بوده است؟ خودتان دوست داشته اید که نقش ماندگار منفی به عهده بگیرید؟
بله، اصولا خیلی از بازیگران مطرح سینما مانند رابرت دنیرو و آل پاچینو با نقش های منفی شناخته و معروف شدند و اصولا با نقش های منفی بهتر می توان مخاطبین را جذب کرد. اما به هر حال برای من از ابتدا چنین نبوده است. آقای میری در سریال "گاهی به پشت سر نگاه کن" به دنبال شخصیتی خاکستری بود و مخاطب را به گمانه زنی می رساند. ما در این سریال خانوادگی سعی داشتیم سبک مناسبی از زندگی را نشان دهیم و حمایت از مخترعین و تولیدکنندگان ایرانی هم مدنظر بوده است.

شما نقش های ماندگاری را در دهه 60 برای سینمای ایران بازی کردید، چرا در این سال های اخیر از شما آثاری مانند  "مادر"، "سارا" و آثاری از این دست نمی بینیم؟
برای این که در سینما و تلویزیون دیگر کمتر آثار شاخص و ماندگار تولید می شود و کمتر فیلمی می بینیم که تاثیر فیلمی مانند "مادر" را داشته باشد. برای همین هم پیشنهاد خوبی در این سال ها نشده است که من بخواهم در آن بازی ماندگاری داشته باشم. شاید 10 تا سریالی که پیشنهاد می شود در حد یکی دو تا فیلمنامه مناسبی داشته باشد.

شما هم مراقب سابقه پُربار سینمایی خود هستید؟                                                                                             
بله، حتما همین طور است. مردم از من توقع بسیار بالایی دارند و نمی توانند بپذیرند که من در هر نقشی بازی کنم و برای من هم خیلی مهم است که در اثری حضور یابم که حرفی برای گفتن داشته باشد و از استاندارد مناسبی برخوردار باشد.

در این سال ها آثار مناسبی دیده اید که تمایل به حضور در آن داشته باشید؟
بله، فیلم های خوبی هم ساخته شدند که نقشی هم اندازه و متناسب برای من نداشت. مثلا فیلم های "رخ دیوانه" و فیلم های آقای کیایی مناسب بودند اما کاراکتری مناسب برای من وجود نداشته است. در سن من فرصت کمی برای اشتباه وجود دارد و باید مراقب باشم که زمان زیادی باقی نیست. البته الان هم 3 پیشنهاد دارم که یکی سینمایی است و باید درباره آن ها فکر کنم.

از میان کارهای بسیاری که در این سال ها داشته اید، به کدام نقش تعلق خاطر بیشتری دارید؟
نقشی که در سریال "معصومیت از دست رفته" آقای میرباقری داشته ام را بیشتر از همه دوست دارم و سریال های خوب دیگری مانند "اغماء" و "جراحت" هم بسیار خوب بوده است.

شما در آثار یکی از ماندگار ترین فیلمسازان ایرانی با نام علی حاتمی  حضور داشتید که چندی پیش سالگردشان بوده است. به نظرتان رمز ماندگاری فیلم هایی مانند "مادر" چه می تواند باشد؟
من افتخار این را داشتم که در 2 فیلم آخر مرحوم علی حتمی با نام "دلشدگان" و "مادر" حضور داشته باشم که هر دو جزو ماندگار ترین آثار سینمای ایران هستند. عوامل مختلفی برای این ماندگاری وجود دارد که انتخاب بازیگران، فضاسازی متناسب با معماری و فضای ایرانی و حساسیت های کارگردان از جمله آن ها است که باعث شده در روح و روان مخاطب بنشیند. از طرفی دیالوگ های حافظ گونه و سعدی گونه مرحوم حاتمی بسیار دلنشین و ماندنی است و دیگر کمتر از این نوع دیالوگ ها می بینیم. بعضی ها مانند فال حافظ هر بار که دلتنگی می کنند سری به این فیلم می زنند و شاید برای پنجاهمین بار آن را می بینند. من پیشنهاد می دهم به جای بزرگداشت هر ساله، صاحب نظران و نویسندگان سینمایی جمع شوند و نمونه آثار مرحوم حاتمی را بیاورند و در آن کند و کاو کنند که راز ماندگاری این دسته آثار چه بوده است. زمانی می توان تاثیر بیشتری گرفت که این نوع اندیشه را بتوان برای نسل های بعدی تکثیر کرد.
مرتضی اسماعیل دوست
انتهای پیام./

اضافه کردن دیدگاه جدید